ایده صرف، اصولا در نظام های حقوقی مختلف، از جمله ایران تحت حمایت قرار ندارد؛ به این معنا که اگر شخصی بدون اجازه، از ایده دیگری استفاده کند، صاحب ایده نمی تواند علیه وی طرح دعوی کرده و منع استفاده او را بخواهد با مطالبه خسارت کند؛

با وجود این، ایده در دو حالت تحت حمایت قرار می گیرد :
یک : ذیل عنوان اسرار تجاری

اول اینکه مصداق اسرار تجاری قلمداد شده و با جمع سایر شرایط مشمول مواد ۶۴، ۶۵ و ۷۵ قانون تجارت الکترونیکی ایران مصوب ۱۳۸۲ قرار گیرد؛ مطابق ماده ۶۵ این قانون: «اسرار تجاری الکترونیکی داده پیامی است که شامل اطلاعات، فرمولها، الگوها، نرم افزارها و برنامه ها، ابزارها و روش ها، تکنیکها و فرآیندها، تالیفات منتشر نشده، روش های انجام تجارت و داد و ستد، فنون، نقشه ها و فراگردها، اطلاعات مالی، فهرست مشتریان، طرح های تجاری و امثال اینها است که به طور مستقل دارای ارزش اقتصادی بوده و در دسترس عموم قرار ندارد و تلاش های معقولانه ای برای حفظ و حراست از آنها انجام شده است»؛ گفتنی است تحصیل غیر قانونی اسرار تجاری یا افشای آنها در بستر مبادلات الکترونیکی جرم محسوب شده و طبق ماده ۷۵ قانون اخیر، متخلف به حبس از شش ماه تا دو سال و نیم و جزای نقدی معادل ۵۰ میلیون ریال محکوم خواهد شد؛ بنابراین ایده تحت شرایط مواد اخیر می تواند به عنوان اسرار تجاری مورد حمایت قرار گیرد منتها مهم ترین محدودیت حمایت از طریق قانون تجارت الکترونیکی این است که صرفا از نقض اسرار تجاری حمایت می شود که در «محیط الکترونیکی) تحصیل یا افشاء شده باشند و شامل نقض اسرار تجاری در خارج از این محیط نمی شود.
دو : قرارداد محرمانگی / عدم افشا  

دوم اینکه صاحب ایده با انعقاد قرارداد محرمانگی (CA) یا تعهد به عدم افشا (NDA) ” از ایده خویش حمایت نماید؛ در قرارداد محرمانگی، طرفین یا یکی از آن ها متعهد می شود که اطلاعات و اسنادی که در اختیار وی قرار می گیرد یا ممکن است به هر طریق دیگری از طرف مقابل تحصیل نماید را در طول مدت معین یا دائمی محرمانه تلقی کرده و جز به منظوری که آن اطلاعات برای همان امر در اختیار وی قرار گرفته بدون اجازه طرف مقابل از آن استفاده نکند در غیر این صورت متخلف، مشمول ضمانت اجراهای مقرر در قرارداد و قانون خواهد بود .